Circusact

“Papa, je wéét dat ik het kan!”
Eva fronst en staart hem aan. Hij zucht diep.
Teveel bescherming is ook niet goed.
Hij hoort het zijn opa nog tegen zijn vader zeggen. Eva gebruikt het net al veel langer dan hij indertijd. Hij aarzelt nog maar knikt. Eva gooit haar armen in de lucht en gilt uit alle macht. Ze stormt zijn wagen uit. Hij hoort aan haar stem hoe snel ze over het terrein holt.
“Marinus, het mag!”
Ze herhaalt het lyrisch en hij glimlacht. Hij mag best meer vertrouwen in haar hebben.
George staat op en kijkt uit het raam. Het regent weer.
Iets knaagt aan hem.

“De eerste keer is altijd eng,” spreekt Dave hem moed in. “Maar Eva is er allang aan toe. Zoals die meid aan die stang hangt, ze wordt misschien wel de beste acrobaat ooit!”
Het stelt hem gerust.
Toch slaapt hij onrustig.

Zijn hart klopt in zijn keel als Dave zijn dochter en Steef voorstelt ‘s avonds. Gelukkig weet hij in Steef een betrouwbare en doorwinterde collega.

Terwijl hij kijkt naar het zwieren van zijn dochter en vriend, kalmeert hij. Het soepele zwaaien, de vanzelfsprekende overgangen, het is een genot om naar te kijken.

Dan gaat het mis. Is Steef te laat met het uitstrekken van zijn armen? Is Eva te enthousiast, te snel, te vroeg? Haar lichaam suist naar beneden. Alle zelfcontrole, elegante beheering… weg. Haar snijdende gil legt het publiek het zwijgen op.

Zijn hart staat stil.
Ik wist het.